Wednesday, June 2, 2010

Alive and kicking

Περιπλανήθηκα σε ερήμους, πάλεψα με ανθρωποφάγους-κανίβαλους, τιθάσσευσα κροκόδειλους και έμαθα να λύνω τον κύβο του Ρούμπικ με το πόδι...και τα μάτια κλειστά.

Κάπως έτσι δικαιολογώ την μακροχρόνια απουσία μου.

Αλλά σιγά σιγά επιστρέφω...κι επιστρέφω τσατισμένος...

Saturday, March 20, 2010

Τα γκαζάκια, το ινστιτούτο και οι Ταλιμπάν του Χάους




(UPDATE στο βάθος)

Διαβάζω στον Ηπειρωτικό Αγώνα εδώ.

" Στην προκήρυξη που ανέβηκε στο indymedia, περιέχεται αρκετή κριτική για το επιχειρηματικό πανεπιστήμιο, ειδικά για το Τεχνολογικό Πάρκο και δηλώνεται αλληλεγγύη σε συλληφθέντες του αντιεξουσιαστικού χώρου, ενώ αναφορά υπάρχει και για τον Λάμπρο Φούντα που σκοτώθηκε σε πρόσφατη συμπλοκή με την αστυνομία."

Έχω πολλές απορίες σήμερα.

1. Ποιός ψυχολογικά διαταρραγμένος "άνθρωπος", ποιό αρρωστημένο μυαλό βάζει γκαζάκια σε ένα ερευνητικό ινστιτούτο?

2. Πώς ερευνητές μπορούν να χαρακτηριστούν με τη φράση "Σκληροί εκμεταλλευτές και δολοφόνοι της καθημερινότητας"?

3. Πώς μπορούν αυτοί οι Ταλιμπάν, που από ότι φαίνεται έχουν μπαζώσει τον εγκέφαλό τους με θεωρίες συνομωσίας και πολύ ντανμπράουν, να εκστομίζουν μέσα στο παραλλήρημά τους το αμίμητο "Χωρίς να είμαστε επιστήμονες αυτής της κοινωνίας συστηματικά επιδιδόμαστε στην καταστροφή της"?

4. Πώς είναι πράξη αλλυλεγγύης σε έναν νεκρό βιολόγο αυτή η κίνηση?

Πλέον έχει νομιμοποιηθεί η βία, αν ο γράφων κάνει το σωστό μάρκετινγκ μέσω της προκύρηξης, βρει έναν κινηματικά αποδεκτό στόχο συνδεδεμένο με το κακό κεφάλαιο και πετάξει και τα τυπικά "αλλυλεγγύη και λεφτεριά στον σύντροφο Γιάνν Χέσα".Ο καθένας μπορεί να πάρει την παρέα του αν βαριέται και έχει πολύ ελεύθερο χρόνο, να βαφτιστούν "αντάρτες πόλεων", να πετάξουν γκαζάκια, στη συνέχεια να γράψουν και ένα νηπιακό μπουρδολόγημα-αχταρμά και είναι έτοιμοι.Δεν λυπάμαι για αυτούς που ανοίγουν μέτωπο κατά της επιστήμης.Είναι άτομα νοητικά ανάπηρα, που έχουν βυθιστεί βαθιά στις μπερδεμένες ιδεοληψίες τους και ζούνε μέσα στον θρησκευτικό τους φανατισμό, τυφλωμένα. Σπαρταρούν μέσα στη πνευματική τους λάσπη μέχρι να βρούνε δικαιολογία για το επόμενο "χτύπημα".Ο κόσμος τους είναι απλά άσχημος, ένας κόσμος γεμάτος εχθρούς, στον οποίο βλέπουν τους υπόλοιπους από εμάς είτε ως επόμενους στόχους, είτε ως δέσμιους του συστήματος και αντιστοίχως είτε μας μισούνε, είτε μας λυπούνται, αλλά πάντα απ΄εξω μιας και αυτοί ανήκουν στη δική τους ελίτ.Ανήκουν σε αυτούς που έχουν δει το φως και βρίσκονται ένα σκαλί παραπάνω από όλους τους υπόλοιπους από εμάς, γιατί αυτοί "ξέρουν" .Σε αυτούς που βάζουν γκαζάκια σε ένα ερευνητικό ινστιτούτο τους αξίζει 100% ο παλαιολιθικός κόσμος στον οποίο θέλουν να επιστρέψουν, ώστε να απαγγέλουν όλη μέρα ο ένας στον άλλον μπακούνιν και κροπότκιν, εκεί στην ελευθεριακή τους παραλία όπου θα μπορούν να κάνουν απερίσπαστοι ελεύθερο κάμπινγκ παρέα με τους μακ και τα iphone τους.Ζώα.

Η "προκύρηξη" βρίσκεται στο ιντυμήντια, δεν την λινκάρω καν.

Για την ιστορία, το ΙΒΕ (Ινστιτούτο Βιοϊατρικών Ερευνών) στα Γιάννενα είναι ένας χώρος, που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από αντίστοιχα ινστιτούτα του εξωτερικού, με πάντα ανοιχτές πόρτες και ανθρώπους που συχνά ερευνούν δίχως να αμοίβονται.Δεν είναι κάποιο σκοτεινό κτίριο με φράχτες, σεκιουριτάδες και κάμερες από έξω. Αυτά βρίσκονται μόνο στη φαντασία ορισμένων φοβισμένων και ταραγμένων μυαλών.

UPDATE:Φωτογραφία της εξόδου του ΙΒΕ μετά τα γκαζάκια των ανεγκέφαλων.Ευχαριστώ τον φίλο Baqure!

Thursday, March 4, 2010

Ηλία ρίχτο

Η εικόνα από εδώ


Σήμερα καθώς καθόμουν και έπινα τον μίζερο σουποεσπρέσο μου, κάτω από τον ψυχρό γερμανικό ήλιο και ενώ προσπαθούσα να εξηγήσω στον εαυτό μου ότι μάλλον δεν έχω καμία πατρίδα, δέχθηκα την επιφώτηση.Χρειάστηκαν βέβαια αρχικά 33 κοπιαστικές εργαστηριοώρες αλλά απέδωσαν και οι 32...την μία την χρειάστηκα για να θυμηθώ το όνομά μου και πάλι.

Ο Ελληνάρας λοιπόν, ο Έλλην σε κρίση, ο απόγονος των αρχαιοελλήνων και των Βυζαντινών, ο ήρωας της επιδότησης και υπέρμαχος των δικαιωμάτων του και μόνο, ο κάφρος της αδράνειας και της γνώσης των πάντων από την οπτική του τίποτα, δεν θα μπορούσε να ταυτιστεί περισσότερο με μία και μόνο περσόνα από ταινία. Αναφέρομαι λοιπόν στον κύριο Μάκη Τσετσένογλου (από την ταινία "Όλα είναι δρόμος", Παντελής Βούλγαρης), τον μικροαστό λεφτά, τον άνθρωπο που προσκυνά η επαρχιακή πόλη στην οποία ζει, του κάνει όλα τα χατήρια ο μετρ του ερειπίου-σκυλάδικου "Το Βιετνάμ", που σβύνει σε γουισκάρες τα προβλήματά του παρέα με βουλγάρες και στο τέλος αφού έχει σπάσει μέχρι και τις χέστρες, σκάει μια 30άρα εκατομύρια και γκρεμίζει/σπάει και το "Βιετνάμ"...για πάρτη του.

- Τί να το κάνεις Μάκη μου...να το δουλέψεις?
- Όχι ρε, ακου να το δουλέψω, να το σπάσω θέλω.
<...> -Τριάντα
- Και το καινούριο δικό σου μεγάλε.
- Να΄χουμε να γκρεμίζουμε.



"Ρίχτο Ηλία...Ηλία... ρίχτο"

ΥΓ.Το κομμάτι αυτό είναι προσωπικό αγαπημένο από όλη την ταινία, όπως και η καλτ περσόνα του Τσετσένογλου. Του τρέφω μία ιδιαίτερη συμπάθεια, ίσως επειδή κρύβω έναν ουισκόφιλο σκυλά μέσα μου. Οφείλω να πω ότι ο bassotakias, o oποίος το έχει ανεβάσει έκανε πολύ καλή δουλειά όχι μόνο με αυτό αλλά και με τα υπόλοιπα uploads του.Όπως αυτό για παράδειγμα που είχα ποστάρει προ διετίας περίπου! thumbs up.

Thursday, February 25, 2010

Τα κάμποσα pfennig μου για το Φόκους

Η φωτό είναι από εδώ


Εισαγωγή δεν υπάρχει οπότε πάμε κατευθείαν στο ψητό. Γίνεται μια κουβέντα στο μπλογκ του Καλτσόβρακου στο ποστ με τίτλο "Focus, focus, focus...το χάσαμε το δάσος. "Για όποιον ενδιαφέρεται για την αποψάρα μου, μιας και λαζογερμανός επιστήμων ο ίδιος, σας κάνω την εξυπηρέτηση να κοτσάρω το σεντονοσχόλιο μου στου Καλτσόβρακου εδώ μέσα.

" Γενικό σχόλιο πέρα από το τί πιστεύω για το όλο θέμα.Είναι πολύ εύκολο για μερικούς να λένε ότι ο οι θιγμένοι έλληνες να πιούνε ξύδι, τι στιγμή που μερικοί από αυτούς τους τσουβαλιασμένους έλληνες, ζούνε στη Γερμανία και τρώνε όλο το παραμύθι στη μάπα με τον κουβά εδώ και 2 μήνες. Ειδικά όταν ένας από αυτούς τους έλληνες που πρέπει να πιει ξύδι, έφυγε από την Ελλάδα ακριβώς επειδή δεν ήθελε να γίνει λαμόγιο και δημόσιος υπάλληλος.Ήμαρτον πια με τους παντογνώστες και τους ξερολάκηδες.

Επί της ουσίας.
Η πρώτη μου αντίδραση τη Δευτέρα που είδα το περιοδικό ονλάϊν (στη συνέχεια το αγόρασα για μαζοχιστικούς λόγους) ήταν μόνο θυμός.Οι τεμπέληδες,απατεώνες Έλληνες της παρακμής που κατάφεραν να καταστρέψουν μέσα σε 2000 χρόνια ότι είχαν δημιουργήσει οι πρόγονοι (δεν θα μπω καν στον κόπο να σχολιάσω την κοτσάνα του γερμανού αρθρογράφου, δικαίωμά του να γράφει ότι γράφει).Ο θυμός όμως είχε να κάνει περισσότερο με το ότι ένα τόσο άσχημο δημοσίευμα(->κερασάκι στην τούρτα δημοσιευμάτων εδώ και πολύ καιρό) κάνει τη ζωή όσων ζούμε και εργαζόμαστε στη Γερμανία πιο δύσκολη. Είναι γεγονός ότι έχουμε γίνει ο στόχος κριτικής και αρνητικών σχολίων, είτε φταίμε προσωπικά είτε όχι, καθώς στα μάτια του καθημερινού Γερμανού, είμαστε οι εκπρόσωποι της χώρας μας στη Γερμανία.Δεν νομίζω κάποιος από εσάς να γουστάρει να απολογείται και να αναλύει 500 φορές τη μέρα σε κάθε Γερμανό, ότι παπαριά διαβάσει στην Bild,Stern,Focus κτλ.Είναι κουραστικό, βαρετό, αηδία σκέτη…απλά. Θα συμφωνήσω κατά κάποιο τρόπο με τον xberliner με μια διαφορά.Οι Γερμανοί δεν περίμεναν το Φόκους για να μας πουν τεμπέληδες, πέραβρέχει και καλοπερασάκηδες.Όλα αυτά τα ξέρουν εδώ και χρόνια, αλλά δημοσιεύματα σαν κι αυτό ενισχύουν, εντυπώνουν και κάνουν αθάνατα στερεότυπα σαν τα παραπάνω, που πολλοί από εμάς εδώ προσπαθούν να διαψεύσουν.Παρενθετικά, όταν πρωτοήρθα, λόγω της καταγωγής μου έπρεπε να δουλέψω στα εργαστήρια σαν τον σκύλο για να αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας και δεν υπερβάλλω.

2η αντίδραση
Σήμερα είδα το φως.Η κατάσταση έχει όπως έχει (χάλι μαύρο), η ελευθερία του τύπου είναι δεδομένη και ο καθένας μπορεί να λέει ότι θέλει, όπως και ο κάθε Γερμανός σε μένα κοκ (πλέον για μερικά σχόλια εφαρμόζω ότι κάνει ο ερμής στη φωτό του Ζαχαριάδη). Δεν χρειάζεται κάποιος να μπει στη διαδικασία υπερανάλυσης ή πολεμικής με τους Γερμανούς, ποιός την έχει μεγαλύτερη, ποιός χρωστάει σε ποιόν, ποιός είναι ο εκλεκτός λαός και αν κρύβονται προβοκάτσια και συμφέροντα από πίσω.
Πρέπει (και το λέω και στον εαυτό μου) να σταματήσουμε το πολύ μπλαμπλά και τις εκθέσεις ιδεών και να σηκώσουμε τα μανίκια ψηλά και να πιάσουμε ο καθένας δουλειά μπας και σάξει η ψαροκώσταινα. Όχι για να αποδείξουμε το οτιδήποτε στους Γερμανούς και στον οποιοδήποτε, αλλά μπας και περισώσουμε την χαμένη μας αξιοπρέπεια δίχως τις γκρίνιες και τα κόμπλεξ μας και μπας και σκοτώσουμε τον καρκίνο και τη μαυρίλα που μας κουβάλησε η γενιά της μεταπολίτευσης.

Συγνώμη για την υπερσεντονάρα αλλά βαριέμαι να γράψω ποστ
Δικός σας
Βιολόγος"


ΥΓ.Μπορεί τις προηγούμενες μέρες να κυκλοφορούσα στους διαδρόμους των εργαστηρίων με τα νεύρα σπασμένα από τους Γερμανούς και τα δίχως έλεος πειράγματα αλλά μην ξεχνιόμαστε.Οι Γερμανοί μας έδωσαν αυτό:


Tuesday, February 9, 2010

El espacio...la frontera última


Το αστροσκάφος είχε ήδη αγγίξει το σημείο που η βαρυτική δύναμη του ηλίου δεν είχε καμία επίδραση πάνω του.Eίχε επίσημα ταξιδέψει πάνω από 16.81 τεράμετρα, χρησιμοποιώντας τη βαρυτική έλξη του Δία και του Κρόνου και κατευθυνόταν προς το νέφος Oort με τελικό προορισμό το A Κενταύρου. Το ημερολόγιο έγραφε 21 Γενάρη 20ΧΧ μ.Χ και ο Κ. ανυπομονούσε να απομακρυνθεί από το ηλιακό σύστημα, από το σπίτι του, τον μικρό μπλε πλανήτη και όλα εκείνα που τον απογοήτευσαν και τον έστειλαν στην αστρική εξορία.Μια εξορία που ίδιος είχε επιλέξει για τον εαυτό του, σαν ύστατη μορφή σωτηρίας. Τα "ζόμπι", οι "καμμένοι εγκέφαλοι", οι κουλτουριάρηδες και οι φωστήρες της επιστήμης, που επί χρόνια δεν του επέτρεπαν να βρίσκεται στο απυρόβλητο, βρισκόταν πλέον πολύ μακρυά.Eίχε σιχαθεί τον ελιτισμό και την ξιπασιά τους, το ύφος τους και τα πτυχία τους.Κατά βάθος ένοιωθε βέβαια να τον δηλητηριάζει εκείνο το απαίσιο αίσθημα κατωτερότητας, αλλά είχε καταφέρει να μην το αφήσει να φανεί.Kάθε φορά όμως η εσωτερική πάλη ήταν ολοένα και πιο δύσκολη.

Καθώς κοιτούσε το απέραντο τίποτα από το θόλο του αστροσκάφους, βιώνοντας την άπειρη μοναξιά μετά από τόσα χρόνια κλεισμένος σαν σε μπουκάλι στο πέλαγος, ένοιωσε επιτέλους ελεύθερος...περήφανος για τον εαυτό του...ολόκληρος. Μία σκέψη μόνο του είχε απομείνει και αντηχούσε στους δαιδαλώδεις διαδρόμους του μυαλού του με ένταση:

"...όλα τα τα "καμμένα μυαλά", όλα τα "ζόµπι" ας µείνουν στο µουχλιασµένο κόσµο τους, γιατί θέλει κότσια για να κοιτάξεις κατάματα το φως του άγνωστου και του καινούργιου ..."

Απομακρύνοντας το βλέμμα του από το διάστημα, κινήθηκε προς το εσωτερικό του σκάφους.Ένοιωθε χαρούμενος.Κανένας δεν μπορούσε να τον αγγίξει πλέον.Άνοιξε μια μπύρα που φυλούσε επί 35 χρόνια για αυτή τη στιγμή και καταπιάστηκε να λυγίσει ένα κουτάλι.Μακάρι ο μοναδικός του φίλος Γιούρι να τον έβλεπε...

-FIN-

ΥΓ: Aφιερωμένο στον φίλο αυτού του μπλόγκ Κ.Χ σαν απάντηση στο άρθρο που έγραψε στις ανεξήγητες πύλες των χαλασμένων μυαλών.Ελπίζω να έχει χιούμορ.

YΓ2:Aφορμή για αυτό το ποστ αποτέλεσε ο συνεπιστήμονας Vagelford (ξανά και ξανά) με το άρθρο του Saturn's polar hexagon (the way to do it...)


Powered By Blogger