Η Βιομηχανία παραγωγής του εφήμερου

«Για την Ελλάδα ρε γαμώτο»

Β. Πατουλίδου(Αθλήτρια και πολιτικός)

Οι ολυμπιακοί Αγώνες του Πεκίνου τελείωσαν σήμερα κάνοντας ενδεχομένως μερικούς να ξεφυσούν από ανακούφιση, άλλους να προσπαθούν να κρυφτούν και μερικούς να κουνάνε αποδοκιμαστικά το κεφάλι. Από πλευράς αγωνιστικού καταφέραμε να βρεθούμε στην 59 θέση με 2 ασημένια και 2 αργυρά μετάλλια ανάμεσα στη Λιθουανία και το Τρινιντάντ, γεγονός που δεν βρίσκεται σε ακολουθία με τα 13 μετάλλια του Σίδνεϋ και τα 16 μετάλλια των Αθηνών. Βέβαια καταφέραμε να πάρουμε το χρυσό μετάλλιο στο ντόπινγκ, στην έξαρση ευθυνοφοβίας, στην αλλαζονική στάση παραγόντων (ελληνάρας Ισίδωρος σύζυγος Ντόρας) και αθλητών και φυσικά στην λατρευτή μας συνομωσιολογία (ότι οι κουτόφραγκοι θέλουν το κακό μας). Στον απόηχο της διοργάνωσης, της «γιορτής» του αθλητισμού σε μια χώρα με μαγνητοσκοπημένες τελετές έναρξης, αυξημένη ατμοσφαιρική ρύπανση και καταστρατήγηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, προσπαθούμε να μαζέψουμε τα κομμάτια μας και τη χαμένη Εθνική Περηφάνεια© και παρατηρούμε κυνικά ή «έκπληκτοι» την επιστροφή των αθλητών και την ενεργοποίηση του Κράτους Τιμωρού.

Συγκεκριμένα περιορίζονται οι μονιμοποιήσεις στο Δημόσιο, θεσμοθετούνται αυστηρότερες ποινές, καταργείται το δικαίωμα των αθλητών να εισάγονται στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, τιμωρείται ως κακουργηματική πράξη η παρακώλυση του ελέγχου των αθλητών και λοιπά «σκληρά» αντίμετρα, τα οποία όμως δείχνουν τη σπασμωδική αντίδραση τύπου «όλα στο φως» και «μαχαίρι στο κόκκαλο» παρόλο που και η ζημιά έχει ήδη γίνει. Βέβαια αυτό είναι κάτι αναμενόμενο και τυπικό καθώς όταν οι ίδιοι κυβερνητικοί μανδαρίνοι έτρεχαν να φωτογραφηθούν με τους Πρωταθλητές σε κατάσταση Εθνικής Περηφάνειας© μετά από τις «περίεργες» επιτυχίες τους, ουδέποτε σκέφτηκαν να προστατεύσουν το χώρο προληπτικά από την ελληνική μαφία της ντόπας αλλά προτίμησαν να κερδίσουν επικοινωνιακά μόρια, νίπτοντας τα χέρια τους κατόπιν εορτής. Είναι το ίδιο Κράτος (προσοχή δεν αναφέρομαι σε κόμματα) άλλωστε που άφησε τους Τζέκους και Ιακώβου να αλωνίζουν και έτρεχε να καλύψει τους Κεντέρη-Θάνου για να μην «γίνουμε ρεζίλι». Όλα αυτά φυσικά βόλευαν τότε και είχαν τη πλήρη στήριξη όλων μας, που τους είχαμε καθίσει στον θρόνο τους στον Όλυμπο της Εθνικής Τελείωσης. Κάποια στιγμή όμως τα ψέμματα τέλειωσαν, όπως και η περίοδος χάριτος και μάθαμε ότι πρέπει κάποια στιγμή να παίζουμε με τους κανόνες του παιχνιδιού χωρίς να γκρινιάζουμε ότι μας πολεμάνε.

Βέβαια όλα αυτά δείχνουν κάτι ενδεικτικό της ελληνικής σκέψης, όσον αφορά το σχεδιασμό και τη στρατηγική πολλών πρότζεκτς. Στην πρώτη μικρή επιτυχία λοιπόν του «μαγαζιού», αυτή διογκώνεται υπερβολικά δημιουργώντας πλασματικές προσδοκίες ενώ τα διάφορα παπαγαλάκια/παράγοντες/αυλικοί στοχεύουν στο γρήγορο κέρδος και το αρπακολλίστικο χώσιμο στο «παιχνίδι» με επικοινωνιακά τρικ. Άλλο χαρακτηριστικό είναι η απουσία μακροπρόθεσμων στόχων και η επένδυση στην εικόνα και τον «θόρυβο» παρά στην σκληρή δουλειά με αρχικά ρεαλιστικούς και σχετικά «ταπεινούς» στόχους. Ο σκοπός, που αγιάζει τα μέσα άλλωστε, είναι η κορυφή πάσει θυσία, ακόμη κι αν χρειαστεί να θυσιαστεί μια γενιά αθλητών και ο Εθνικός Εγωισμός© μας. Αλλά φαίνεται να ξεχνάμε ότι όταν φτάσεις στην κορυφή πολύ γρήγορα, δια της πλαγίου οδού, το ρίσκο στο τυχοδιωκτικό αυτό παιχνίδι είναι πολλαπλάσιο και η πτώση γρήγορη, άσχημη και αδυσώπητη.

Δεν έχουμε ανάγκη πλέον από ήρωες που θα διατυμπανίζουν στον κόσμο ότι είμαστε οι σκληροί μαχητές του Τσώρτσιλ (οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες κτλ), οι γεννήτορες του πολιτισμού και αυτοί με τα ανώτερα γονίδια, που θα μας κατατάξουν ανάμεσα στους εκλεκτούς. Επίσης δεν έχουμε ανάγκη από έκπληκτους, αυτο-θυματοποιημένους απατεώνες (Χαλκιά) που πιάστηκαν επ΄ αυτοφώρω και προσπαθούν να φανούν ως θύματα πλεκτάνης και σαμποτάζ. Έχουμε ανάγκη να κάνουμε κάτι πιο ουσιαστικό και ίσως να δούμε αυτή την πολυπόθητη και διαφημισμένη κάθαρση. Να αρχίσουμε να μαθαίνουμε από τα λάθη μας και το πιο βασικό να σταματήσουμε να φοβόμαστε την αποτυχία. Τέτοια πρότυπα έχουμε ανάγκη κι όχι θερμόαιμους «Ληονάϊντας» που θα παττάξουν τους εχθρούς του Ελληνισμού. Ελπίζω ότι θα πάρουμε το μάθημά μας την επόμενη φορά επί της ουσίας κι όχι να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε τρόπους πώς να καλυτερεύσουμε τα κόλπα και τις απατεωνιές για να ξεγελάσουμε όλους τους κακούς που θέλουν "να μας κάνουν κακό". Ας αρχίσουμε επιτέλους να παίζουμε καθαρά κι όχι απλά για να αλληλοϊκανοποιούμαστε με φιλικά χτυπήματα στην πλάτη, όποτε θα αποδεικνυόμαστε λαμογιότεροι του λαμόγιου. Μέχρι τότε όμως έχουμε πολύ καιρό και τα θαύματα έχω ξεχάσει πόσο διαρκούν.

ΥΓ.Η Μ3 είναι στι λίστα της WADA από το 2005.Τί ρόλο έπαιξε τελικά το αντι-ντόπινγκ εργαστήριο του ΟΑΚΑ?

ΥΓ2.Διαβάστε οπωσδήποτε σαφώς ανώτερη ανάλυση των γεγονότων από τον Συνέλληνα και εν Θολοκουλτούτα αδερφό Zaphod.

δισκλέημερ:O τίτλος φυσικά και δεν είναι δική μου πατέντα από ότι είδα στη συνέχεια μιας και μου θύμιζε κάτι.

Zητούνται ήρωες

Ποιός θα σηκώσει τα εθνικά μας χρώματα ψηλά?
Ποιός θα μας θυμίσει ότι οι Έλληνες έχουν ψυχή και μπορούν να καταφέρουν τα πάντα?
Ποιός θα μας τονώσει το κουρελιασμένο Εθνικό Ηθικό και την Εθνική Περηφάνεια?

Ζητούνται ήρωες λοιπόν και λίγη ελπίδα από όλους όσους περιμένουν να δούνε μέσα από τις τηλεοράσεις τους ήρωες, ταπεινούς, μετριόφρωνες με πίστη στο Θεό και πάνω από όλα Έλληνες (ή ελληνοποιημένους). Τους τελευταίους μήνες, αν και η όλη υπόθεση είχε αρχίσει να εμφανίζεται προς τα έξω από το 2004 βλέπουμε όλα όσα προσπαθούσαμε να κρύψουμε κάτω από το χαλάκι μόνο και μόνο για να αυτοϊκανοποιηθούμε αυνανιζόμενοι με τις "ελληνικές" επιτυχίες. Τώρα όμως, που όλοι όσοι αγιοποιήσαμε δεν ήταν τίποτα άλλο παρά κοινοί θνητοί, με αδυναμίες, δακτυλοδειχτούμενοι και ατιμασμένοι, οι μεγάλοι χαμένοι σε ένα παιχνίδι που ήταν μεγαλύτερο από αυτούς, τί θα κάνουμε?Τώρα που η οθόνη της τηλεόρασης δεν δείχνει την εικόνα ενός παραμυθιού με ευχάριστο τέλος αλλά καθρεφτίζει όποιον έχει απέναντί του, έχουμε αρχίσει να πανικοβαλλόμαστε και δεν μας αρέσει αυτό που βλέπουμε.
Ζητούνται ήρωες.

Διαβάστε και τους 7 δαίμονες και τον φίλο Ζάλμοξι...

AΠΔΕΗΤ

Επίκαιρo ποστ που γράφτηκε τον Απρίλη (shameless self-promoting act)

Ποστ σοβιετικολυρικό

(ναύτες της Σοβιετίας κάνουν διακοπές)

Κατακαλόκαιρα και μιας και δεν είναι ο καιρός για σοβαρότητα αλλά περισσότερο για χαλάρωση (μτφρ:βαριέμαι) θα χρησιμοποιήσω πάλι την εύκολη λύση του στυλ "Πετάω ένα +βίνδεον+ από το Τιούμπ και ησυχάζω". Βέβαια αυτή τη φορά η κατάσταση είναι λίγο διαφορετική καθώς αναφέρεται σε μια ιστορική προσωπικότητα με μια αφενός αφαιρετική αλλά ιστορικά έγκυρη ματιά.

Το +βίνδεον+ αφηγείται με λυρικό τρόπο και έντονη δραματικότητα, την επική μάχη ενός και μόνο ανθρώπου. Ενός ανθρώπου που προσπάθησε να σώσει τις Ε.Σ.Σ.Δ χρησιμοποιώντας σαν όπλα του τις μεταρρυθμίσεις -περεστρόϊκα και γκλάσνοστ- και ρίχτηκε στον αγώνα για την προώθηση του πυρηνικού αφοπλισμού και την εδραίωση του αναυθαίρετου δικαιώματος κάθε σοβιετικού να τρώει στα Μακντόναλντζ.Το όνομα αυτού του άντρα Михаил Горбачёв (Μ. Γκορμπατσόφ).

Tον καιρό της αρπαχτής...

...μόνο ένας συνέλληνας βρήκε τη λύση για να γλυτώσει από αυτό το ζοφερό σκηνικό, τη μιζέρια και τη δύναμη αδράνειας.

Βρήκε τον τρόπο να μην σκέφτεται ότι η χώρα του είναι απλά ένα λημέρι απατεωνίσκων, πουτάνων και λαμόγιων. Βρήκε τον τρόπο να μην αγανακτεί κάθε φορά με τα ίδια και τα ίδια. Βρήκε τον τρόπο να μην αναζητά υπεύθυνους-φαντάσματα, χάνοντας το δίκιο του και καταντώντας γραφικός. Βρήκε τον τρόπο να αντιμετωπίσει τη διαφθορά, το νεποτισμό και τον καιροσκοπισμό. Βρήκε απλά την αξιοπρέπειά του.

Θα αναρωτιέστε λοιπόν πώς τα κατάφερε όλα αυτά.Δεν χρειάζεται να αναρωτιέστε άλλο, απλά διαβάστε την κουβεντούλα με τη μαμά του.

(Ντισκλέημερ :O παρακάτω διάλογος έλαβε χώρα μεταξύ εξειδικευμένων ηθοποιών στα πλαίσια διαφήμισης γνωστής εταιρείας.Κανένας λάλας δεν τραυματίστηκε ή έτυχε κακομεταχείρισης κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Τα πρόσωπα και οι διάλογοι είναι φανταστικοί και ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα.)

-Μααμάαακαα
-Ναι?
-Μαάκα έλα, έλα...Είναι καταπληκτικό...Εξεελίιιιχτηκα (τρομερή χαρά, κρίμα που δε σε γνώρισε ο Δαρβίνος από κοντά)...έγινα ευρυζωνικός (και αποβλακωτικός)!!!!

-Θανάση μου είσαι καλά (ρητορική ερώτηση μάλλον)?

-Έλα ρε μαμά.Δώσε λίγο βάση (προσπαθεί η γυναίκα πίστεψέ με). Μιλάμε για μια νέα εποχή (διαστημική δηλαδή). Έχω γρήγορο ίντερνέτ (πσσσσ τί σου κάνει η τεχνολογία), βλέπω ταινίες ΟΝ ΛΑΑΪ (ΧΧΧ), μπορώ να κατεβάζω και να ακούω τα τραγούδια που θέλω (κάτι τέτοιο)...ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΜΑΜΑ (Τα πάντα λέμε μωρή παλιόγρια)...Παίζω παιχνίδια (Pasientza for Dummies V1.0.65), μιλάω με τις ώρες στο τηλέφωνο (και κοίτα με τώρα πώς έγινα) και γλυτώνω τρομερά χρήματα (το λεφτά θα ακουγόταν πολύ φτηνιάρικο μάλλον)

Μία είναι η λύση...Η ευρυζωνικότητα.Ναι, υπάρχει θεός και με την ευχή της Μπαναγίας θα φέρουμε πάλι το φώς σε όλα και θα μπήξουμε το μαχαίρι στο κόκκαλο ξανά και ξανά μέχρι να το πιστέψουμε ότι όλα έχουν λυθεί.


Η δική μου πρόταση είναι η μαζική μετανάστευση.
Πλάκα μου κάνεις?Πλάκα σου κάνω.Δεν υπάρχει καμία λύση.

Το μοριακό όλον στη Βιολογία

Mini εισαγωγή: Μοιράζομαι μαζί σας το άρθρο που έγραψα για το πνευματικό παιδί-δημιούργημα, που έχουμε βαφτίσει με άλλους νονούς και είναι το biology4u.gr. Το άρθρο αυτό μιλάει για έναν σχετικά νέο τομέα και ίσως να θυμίζει και λίγο Αριστοτέλη, αλλά έχει πρόσθετη σημασία γιατί είναι ο τομέας που έχω ερωτευτεί και πιστεύω σε αυτόν.

Πηγή

Αν θέλει κάποιος να καταλάβει πώς κινείται ένα αυτοκίνητο, δεν χρειάζεται να γνωρίζει από τι υλικό είναι φτιαγμένα τα μπουλόνια, πόσο ρεύμα δίνει το μπουζί ή πόσα οκτάνια έχει η βενζίνη. Πρέπει να κατανοήσει πώς συνδέονται όλα τα επιμέρους κομμάτια μεταξύ τους, ώστε να μετατραπεί η χημική ενέργεια σε κινητική, να στραφούν οι τροχοί, για να κινηθεί το αυτοκίνητο. Παρομοίως η απομόνωση ενός οργάνου από μια συμφωνική ορχήστρα και η ακρόαση του κομματιού που εκτελεί, δεν είναι αρκετή, ώστε να καταλάβει κανείς πώς ακούγεται η σύνθεση στην οποία συμμετέχουν όλα τα μουσικά όργανα.

Στη βιολογία για χρόνια το πλαίσιο εντός του οποίου κινείτο η έρευνα και η προσπάθεια για κατανόηση, ήταν ο αναγωγισμός: Δηλαδή η μελέτη ενός γονιδίου, της πρωτεΐνης που εκφράζει, της δραστικότητας του ενζύμου, του αναστολέα που δεσμεύεται στο ενεργό κέντρο κ.τ.λ.. Όμως η προσέγγιση αυτή, κάθε άλλο παρά αρκετή αποδείχτηκε ώστε να επιτρέψει τη μετάβαση στο επόμενο βήμα. Το έδαφος όμως σιγά-σιγά άρχισε να αλλάζει από τα νέα δεδομένα που έρχονταν στο προσκήνιο, την ανάγκη για μια εξ ολοκλήρου διαφορετική θεώρηση της επιστημονικής προσέγγισης στα βιολογικά ερωτήματα, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο κατανοούμε τα βιολογικά φαινόμενα.

Το άστρο της Βιολογίας Συστημάτων άρχισε να λάμπει μόλις το 2000, με τις ραγδαίες εξελίξεις στο χώρο της μοριακής βιολογίας, την ανάπτυξη των –omics, την αποκρυπτογράφηση πολλών γονιδιωμάτων οργανισμών – εργαλείων (Ε. coli, C. elegans, D. melanogaster κτλ) και την αύξηση της υπολογιστικής ισχύος, που έγινε πλέον ικανή να στηρίξει έναν μεγάλο όγκο πειραματικών δεδομένων και να προωθήσει την ανάπτυξη του κλάδου της Βιοπληροφορικής.

Τα θεμέλια όμως για τη Βιολογία Συστημάτων δεν τέθηκαν μόλις τώρα. Αντιθέτως η αρχή έγινε το 1933 με τη διατύπωση της θεωρίας της ομοιόστασης από τον Cannon και την απόπειρα ερμηνείας βιολογικών συστημάτων στο επίπεδο της φυσιολογίας. Τη σκυτάλη στην συνέχεια πήρε το 1948 ο Wiener, θέτοντας τις βάσεις της κυβερνητικής και του συστημικού τρόπου κατανόησης των βιολογικών συστημάτων, για να ακολουθήσει το 1968 η διατύπωση της γενικής θεωρίας των συστημάτων, από von Bertalanffy. Σύμφωνα όμως με τον Κitano, η διαφορά της Βιολογίας Συστημάτων από όλες τις προγενέστερες απόπειρες ορισμού του σχετικού χώρου, είναι ότι για πρώτη φορά, το μέσο για την κατανόηση και ερμηνεία των βιολογικών συστημάτων βρίσκεται στο μοριακό επίπεδο, όπως τα γονίδια και οι πρωτεϊνες, κάτι δηλαδή που επέτρεψε τη σύνδεση τη μοριακής γνώσης με τη συστημική προσέγγιση. Οπότε μπορεί να πει κανείς ότι η Βιολογία Συστημάτων παντρεύει τη μοριακή βιολογία με τη φυσιολογική λειτουργία αλληλοσυνδεόμενων βιολογικών μονοπατιών, προσφέροντας ποιοτικά και ποσοτικά δεδομένα για την ερμηνεία, την πρόβλεψη της λειτουργίας, αλλά και για την κατανόηση της αρχιτεκτονικής ολόκληρων συστημάτων.

Πώς όμως λειτουργεί η Βιολογία Συστημάτων και πώς συνδέονται τα δεδομένα με τη γνώση; Ένα απλό παράδειγμα είναι η αλληλούχιση ολόκληρων γονιδιωμάτων, από όπου στην καλύτερη των περιπτώσεων μπορούν να προκύψουν πληροφορίες για την αναγνώριση των θέσεων σύνδεσης των μεταγραφικών παραγόντων, την ανάλυση των σημείων ελέγχου στο επίπεδο της αντιγραφής και της έκφρασης του DNA και των μεταβολιτών και τον προσδιορισμό των γονιδίων που μεταγράφονται, με την ανάλυση της δομής της χρωματίνης στο κύτταρο. Ωστόσο, αν και τα δεδομένα αυτά είναι πολλά, δεν είναι αρκετά για να επιτευχθεί το επίπεδο κατανόησης που θα επιτρέψει να γίνουν προβλέψεις για τον τρόπο που θα αντιδράσει ένα κύτταρο ή ένας οργανισμός σε ένα συγκεκριμένο ερέθισμα. Άρα ο αναγωγισμός στη βιολογία δεν μπορεί να προσφέρει πλήρη γνώση των περίπλοκων και προσαρμόσιμων συστημάτων, όπου το άθροισμα των δεδομένων είναι πάντα μικρότερο από το αλληλένδετο σύνολο τους, εν αντιθέσει με την ολιστική προσέγγιση η οποία χαρίζει το πλεονέκτημα της σύνδεσης των επιμέρων στοιχείων, υπό τη σκέπη ενός μοντέλου πρόβλεψης. Bέβαια τα αποτελέσματα που μπορούν να προκύψουν, όπως αναφέρεται παραπάνω αποτελούν την πιο αισιόδοξη πλευρά, αν αναλογιστεί κανείς ότι μόνο το 45% των γονιδίων του E. coli, του καλύτερα δηλαδή μελετημένου οργανισμού, έχει αντιστοιχηθεί προς κάποια συγκεκριμένη λειτουργία.

Χάρτης 249 γονιδίων και των σχέσεών τους σε ζυμομύκητα (Kitano,2001)

Ακριβώς αυτή η μοντελοποίηση είναι ο θεμέλιος λίθος της Βιολογίας Συστημάτων, που βασίζεται σε ποσοτικά μαθηματικά μοντέλα, αλγορίθμους και matrices. Βέβαια αυτό δεν είναι κάτι νέο στη βιολογία καθώς το σύνολο των λέξεων που απαρτίζουν μια θεωρία, τα γραφήματα, οι χημικοί τύποι, οι εικόνες και τα βιοχημικά μονοπάτια αποτελούν μοντέλα τα οποία χρησιμοποιούνται εδώ και δεκαετίες για να παρουσιαστούν με έναν κοινά αποδεκτό κώδικα, οι υποθέσεις και τα αποτελέσματα του σχεδιασμού και της εκτέλεσης των πειραμάτων. Βεβαίως στο οπλοστάσιο της Βιολογίας συστημάτων, εκτός από τη μοντελοποίηση, περιλαμβάνονται και οι κλασικές προσεγγίσεις της γενετικής μηχανικής και της μεταβολικής μηχανικής, με συνεκτικό κρίκο την παρουσίαση όσο το δυνατό απλών μοντέλων για την πρόβλεψη της λειτουργίας και των παραγόμενων προϊόντων των βιολογικών συστημάτων.

Ανακεφαλαιώνοντας, μπορεί να πει κανείς ότι η Βιολογία Συστημάτων αποτελεί τη γέφυρα μεταξύ της «παλιάς» βιολογίας και της «νέας» ολιστικής βιολογίας, όπου ενοποιούνται τα δεδομένα από τα –omics, την ανάλυση μεταβολικών ροών, της αρχιτεκτονικής δικτύων (π.χ μεταβολικές οδοί, όπως η γλυκόλυση, κύκλος του κιτρικού οξέος και πορεία των φωσφορικών πεντοζών) και της μοντελοποίησης στο επίπεδο του κυττάρου, του οργανισμού ακόμα και του οικοσυστήματος. Αν και η Βιολογία Συστημάτων είναι στα σπάργανα, αποτελεί έναν ελπιδοφόρο νέο χώρο, που μπορεί ίσως να αγκαλιάσει την πολυπλοκότητα της ίδιας της ζωής και να δώσει νέες κατευθύνσεις προς την παραγωγή φαρμακευτικών ουσιών, την πρόληψη και αντιμετώπιση ασθενειών, την επίδραση του περιβάλλοντος στους οργανισμούς, την παραγωγή αμινοξέων και όποιων άλλων προϊόντων θα μπορούσαν να προκύψουν από τα μοριακά εργοστάσια, που αποκαλούνται κύτταρα. Σίγουρα τα εμπόδια είναι πολλά και πολλές τεχνικές περιορισμένες, ίσως όμως το κοίταγμα του δάσους και όχι του δένδρου, να συμβάλλει στη δημιουργία νέων αφετηριών και προσεγγίσεων για τη βιολογία του 21ου αιώνα.


Πηγές

• Foundations of Systems Biology., Hiroaki Kitano. The MIT Press., ISBN 0-262-11266-3

• System Modeling in Cell Biology From Concepts to Nuts and Bolts. , Zoltan Szallasi, Jφrg Stelling, Vipul Periwal., The MIT Press., ISBN 0-262-19548-8

• Συνέντευξη του Γρηγόρη Στεφανόπουλου στο Βήμα, Απρίλης 2006